१२० पारीजातालाही दुखते तर !
श्रावणी आदितवार . आज आई रविवार पूजणार . फुले सगळ्या तरेची लागणार . पारिजात मात्र हवाच . तोच प्रमुख ना . पारिजात भरपूर जमवायचा आज .
घराला स्पर्शून पारिजात उभा . अर्धी फुले घरावर व अर्धी जमिनीवर पखरणारा . त्याचा आजचा सडा काही औरच होता . शुभ्र धवल पाकळ्या मधून रेखलेली देठांची ती भगवी नक्षी सादोळशेच्या त्या भगव्या मातीशी स्पर्धा करणारी .
एक पारजत उचलला . त्याला मातीचे कण लागलेले . पहाटे कधीतरी पावसाचा शिडकावा आलेला दिसतोय . चला आता नेहमीप्रमाणे घरावर . चढलो झाडावर . बुळबुळीत झालेल्या कौलांवर पाय टेकला . एक हात फांदीला आणि एक हात पारिजात वेचायला .
फुलामागून फूल . परडी भरू लागली . आणखी हवा पारिजात . पन्हळावर जायचे . कमी बुळबुळीत तो . हळुवारपणे हात सोडला फांदीचा . पाय ठेवला पन्हळावर . हा आता बिनधास्त . एका हातात परडी आणि दुसऱ्या हाताने वेचणी .
झाले आता आणखी एकच फूल टाकायचे . आणि आणि सुळूक धाड ! हात झटकत उभे राहताना जाणवले . दाणकन आपटलोय जमिनीला . हातातल्या परडीसकट !
चंद्रशेखर गोखलेची ' असा मी ' मधील चारोळी आठवली .
झाडावरून प्राजक्त ओघळतो
त्याचा आवाज होत नाही .
याचा अर्थ असा नाही की
त्याला इजा होत नाही .
