सकाळची वेळ . सोयरू स्नान संध्या आटपून देव पूजेक बशिल्लो. सदांच ताका पूजेक दोन अडेच वरा लागताली. घरकान्न देवकुडीत आयली आनी सांगूक लागली, " सावंतवाडी साकून संस्थानाचे सांगणे आयलां, ' कळाव करिनासताना यो म्हणून ! "
सोयरून देवपूजा आटापिली. रानचे कुडीत पळयलें. जेवण जाउंक नासले. पडवेत पिकिल्लो पणस आसलो. ताणें कपडे चडयले. माथ्याक खोबरेल घाले. पणस खांद्यार मारलो आनी सावंतवाडी संस्थानाचे दिकेन पावल उबारले.
सोयरूचे विचार चक्र गिरगिरपाक लागले . ' गोंयच्या पेडणे तालुक्यांतल्या पालये गांवचो हांव. संस्थानान शेतसारो एकठांय करपाक म्हाका नेमला. पुण जोर जबरदस्ती करून गरीबां कडल्यान धान, फळफळावळ गोळा करप, त्यांचे श्राप घेवप म्हाका जमचे ना. हे कुलकर्णी पद आता पुरो .
सोयरू इन्सुली गांवच्या माथ्यार पावलो. दनपरची बारा पासार जाल्ली . पोटात कावळे रडपाक लागिल्ले. ताणें सावळीचे झाड पळयले. पणस सकयल दवरलो. रसाळ पणसाचो वास सगळ्याक पसरिल्लो. ताणे पणस फोडलो. हळडुवो पयलो गरो तोंडात घालतलो तोच, " बाबुजी हमें कुछ देता है ? बहुत भूखा हूँ । " फुडें एक साधू उभो आशिल्लो.
सोयरून आख्खो पणस साधूच्या मुखार सारलो. साधून पणस खालो. निमणे पाच गरे ताणे सोयरूच्या हातार दवरले. गरे घेताना साधूच्या हाताक लागिल्लो पणसाचो दिक ताका दिसलो. खोबरेल घाल्ले आपले माथे सोयरून साधूच्या मुखार केले. " तेलान हात पूस. " ताणें साधूक सांगले.
साधून सोयरूच्या माथ्यार हात दवरलो. ताचे दोळे लागले. लकण सोपली. थंय कोणूच नाशिल्लो. सोयरू तडक दरबारात गेलो. कानाची लेखणी आनी हिशेबाची वही ताणें सरकारच्या पायाकडेन दवरली. म्हाका या कामातल्यान मेकळो करात. ताणें राजाकडेन मागले. तो घरा आयलो.
हो सोयरू म्हळ्यार गोंयचो नामनेचो म्हापुरुस संत सोहिरोबानाथ आंबिये. आपल्या प्रसिद्ध अभंगात तो म्हणटा. ' हरि भजनावीण काळ घालवू नको रे । अंतरिचा ज्ञानदिवा मालवू नको रे ।।
- प्रसिद्धी - १५ जून २०२१ सांस्कृतिक वार्तापत्र, पुणे
