कथा विवेकानंद - १०१
नरेंद्रच्या घरी सुबत्ता होती . समवेत मनाचा मोठेपणा होता . भुवनेश्वरीदेवी सढळ हस्ते खर्च करीत असत . पाहुण्यांचा मोठा राबता असलेल्या त्या घराचा खर्चही आज बघितले तर डोळे दिपविणारा ठरतो .
त्या काळी स्वस्ताई होती . साधारण माणसाचा पगार तेव्हा पंधरा रुपये महिना असे . अशा वेळी भुवनेश्वरीदेवीचा खर्च महिन्याला एक हजार रुपये होत असे असे .
नरेंद्र आणि महेंद्र दोघेही भाऊ मटणाच्या दुकानात गेले . त्या काळी दुकानात डोक्यांची विक्री केली जात नसे . दोघांच्याही डोक्यात एक विचार आला . विनाविलंब त्यांनी तो अमलातही आणला . ते दुकानदाराला म्हणाले, ' दोनचार आण्यात दहाबारा डोकी देशील काय ? ' दुकानदार एका पायावर तयार झाला .
दुसऱ्या दिवसापासून घरात रोज अडीच शेर वाटणा भिजू लागला . तो वाटणा आणि दहाबारा डोकी यांची भाजी . शाळेतून यायचे ते थेट भाजीला भिडायचे . उठायचे तेव्हा सोळाएक रोट्या फस्त झालेल्या असायच्या .
नरेंद्रच्या घरी सुबत्ता होती . समवेत मनाचा मोठेपणा होता . भुवनेश्वरीदेवी सढळ हस्ते खर्च करीत असत . पाहुण्यांचा मोठा राबता असलेल्या त्या घराचा खर्चही आज बघितले तर डोळे दिपविणारा ठरतो .
त्या काळी स्वस्ताई होती . साधारण माणसाचा पगार तेव्हा पंधरा रुपये महिना असे . अशा वेळी भुवनेश्वरीदेवीचा खर्च महिन्याला एक हजार रुपये होत असे असे .
नरेंद्र आणि महेंद्र दोघेही भाऊ मटणाच्या दुकानात गेले . त्या काळी दुकानात डोक्यांची विक्री केली जात नसे . दोघांच्याही डोक्यात एक विचार आला . विनाविलंब त्यांनी तो अमलातही आणला . ते दुकानदाराला म्हणाले, ' दोनचार आण्यात दहाबारा डोकी देशील काय ? ' दुकानदार एका पायावर तयार झाला .
दुसऱ्या दिवसापासून घरात रोज अडीच शेर वाटणा भिजू लागला . तो वाटणा आणि दहाबारा डोकी यांची भाजी . शाळेतून यायचे ते थेट भाजीला भिडायचे . उठायचे तेव्हा सोळाएक रोट्या फस्त झालेल्या असायच्या .
No comments:
Post a Comment