Monday, July 22, 2013

८३ . माझा नरेंद्र आकाश आहे.

                         कथा विवेकानंद - ८३

     कोलकात्यातील दक्षिणेश्वरी कालीमातेचे मंदिर होते . रामकृष्ण त्या मंदिराचे पुजारी झाले . साधा सरळ स्वभाव, आत्मशरण भोळी भावभक्ती असलेले रामकृष्ण . कालीमाता प्रसन्न न होती तर नवलच !
     रामकृष्णांची नरेंद्राशी भेट झाली . जणू जिवाशिवाची भेट . रामकृष्ण नरेंद्रमय झाले जणू  ! उठता बसता ते नरेंद्राची स्तुती करीत, गुणवर्णन करीत . काही जुन्या मंडळींना हे कौतुक सहन होईना . काय करावे बरे ?  
     रामकृष्णाजवळ नरेंद्राची चहाडी करायचा बेत काही जणांनी आखला . ते स्वामीजी जवळ गेले .  त्यांचे कान फुंकू लागले . नरेंद्र नोकरी करीत नाही . त्याला वाईट संगत लागलीय . तो व्यसनाच्या अधीन झालाय . त्याचा तोल सुटलाय . निराशाग्रस्त होऊन तो काहीही खातोय . अगदी गोमांस सुद्धा . ते सांगू लागले . 
     रामकृष्ण हसले आणि म्हणाले . ' माझ्या मित्रांनो आपण धूर बघितलाय काय ? भिंत काळी करणारा धूर . धूर फक्त भिंत काळी करतो . तो आकाश नाही काळे करू शकत ! आणि माझा नरेंद्र आकाश आहे आकाश ! ' 
     

No comments:

Post a Comment